تموم شد! بخشیدمت... پ.ن : لباس کینه و انتقام و نفرین، زیادییی به تن من سنگینی میکرد؛ خم شده بودم! پ.ن۲: آخیش...:) راحت شدم...

ما نمیخاستیم برویم

«ولی»

دیگر جایی برای ماندن نداشتیم...

پ.ن: ولی...

هیچ... بگذریم...

شعر نوشت:

دانسته باش ای دل

کز نا مهربانت میبرم؛

گر باز نامش میبری

بی شک زبانت میبرم...